انواع ترمزها

در صورت قطع برق یا قطع برق سیستم کنترل، سیستم ترمز آسانسور باید به طور اتوماتیک عمل کند، لذا، از ترمزهای اصطکاکی الکترومغناطیسی استفاده می‌شود. اگر کابین با 125% بار نامی خود در سرعت های معمول خود حرکت کند، ترمزها باید قادر به توقف کامل سیستم باشند و بلافاصله سیستم را در حالت ساکن نگهدارند. شتاب منفی این حالت نباید بیشتر از آنچه در اثر عملکرد سیستم مکانیزم ایمنی بالابر و یا توقف کابین در اثر برخورد با ضربه گیرها به وجود می آید، باشد.

ترمز معمولا در روی محور سرعت زیاد نصب می شود (محور ترمز). زیرا در روی این محور گشتاور لازم برای ترمز نسبتا کم است، البته مشروط بر اینکه دور توسط وسایل مکانیکی مستقیم به محور چرخش رانش (سیلندر دنده زنجیر) متصل شده باشد. با ماشین هایی که بطریق غیر مستقیم متصل هستند و از تسمه با مقطع 7 و تسمه های دندانه دار ویا زنجیر استفاده می کنند. ترمز باید در روی محور چرخ رانش باشد تا اگر تسمه و یا زنجیر عمل نکرد، ترمز عمل کرده باشد.

ترمز باید توسط فنرهای فشاری و یا نیروی وزن عمل کند. ترمز توسط الکترومغناطیس و یا هیدرولیک باید باز شود. اگر جریان برق قطع شود باید حداقل دو وسیله مستقل الکتریکی کنترل کننده داشته باشد. در صورت قطع جریان برق، ترمز باید بلافاصله عمل نماید. هنگامیکه موتور گیربکس با یک وسیله دستی اضطراری مجهز باشد ترمز باید طوری طراحی شده باشد که توسط دست بتوان آن را باز کرد و با فشار دائمی توسط نفر این ترمز باز می ماند.

معمول ترین نوع ترمز آسانسور نوع الکترومغناطیس است که کفشک های ترمز با یک لایه مجهز شده توسط فنر فشرده می شود و دارای مغناطیس نیز می‌باشد. باز شدن ترمز توسط جریان برق در سولونوئید اتفاق می‌افتد و اگر جریان قطع شود کفشک ترمز دوباره سیلندر را بعلت فشار فنر دربرمی گیرند و کوپل ترمز را اعمال می‎کنند.

ترمزهای آسانسور معمولا از نوع گیر خارجی است، که از دو نوع کفشک تشکیل شده ولی بندرت از نوع بازشونده داخل در ماشین‌های بدون چرخ دنده با ابعاد بزرگ نیز استفاده می‌شود. ترمز از نوع تسمه‌ای در رابطه با آسانسورها مجاز نیست و نوع ترمز دیسکی نیز کمیاب می‌شود.

کفشک‌های ترمز ممکن است از نوع ثابت در روی بازوهای عمل کننده و یا لولا شده با حالت خود تنظیم باشد. ترمزهای با طراحی نوع اول ساده هستند، ولی تنظیم دقیق و بازدید مرتب نیاز دارند تا مطمئن شویم که فشار در منطقه تماس بین کفشک و سیلندر به طور یکنواخت وجود دارد تا از سایش غیر یکنواخت در روی پوشش ترمز جلوگیری شود. برای ترمز با طراحی نوع دوم این مسئله ساده‌تر است ولی ساختمان آن پیچیده‌تر می باشد. مگنت را می توان را می توان در روی یک بازو نصب کرد تا نیروی افقی برای باز کردن ترمز اعمال کند یا در وضعیت عمودی نصب شود و از طریق بازوها بر روی مکانیزم اعمال نیرو کند.

کفشک ها با پوششی از مواد با ضریب اصطکاک بالا تشکیل شده که باید به خوبی بر روی کفشک قرار گرفته باشد معمولاً از طریق پرچ هائی که به داخل رفته باشد و از مس یا برنز باشد وصل می شود. این پوشش از جنس آزبست نباید باشد.
ابعاد باید به اندازه کافی باشد که باعث کاهش فشار مخصوص و کمتر شدن سایش شود. هرچند که ضریب اصطکاک پوشش ترمز اگر زیاد باشد خوب است ولی زیاد از حد بودن آن باعث می شودکه توقف نهائی همراه با تکان شدید باشد، این پدیده را می توان با استفاده از فلز روی(zn) در پوشش روی کفشک های ترمز از بین برد زیرا روی به عنوان یک روغنکاری کننده خشک دائمی عمل می کند و باعث کم شدن کشیدگی ترمز می شود. پین های اتصال پوشش برنزی برای کفشک های کوچک استفاده می شود و گریس کاری می شود تا برای روغنکاری دراز مدت آماده باشد درحالیکه این پین ها از جنس فولادی در یاتاقانهای برنزی برای انواع بزرگتر می باشد


لطفا صبر کنید